Belgique : le Cardinal Danneels sengage résolument contre lélargissement de la loi aux personnes démentes.
De Braambosuitzending van zondag 14 mei a.s. om 9 uur op Eén en omstreeks 23 uur op Canvas buigt zich over euthanasie. De afgelopen weken is het euthanasiedebat opnieuw in alle hevigheid losgebarsten. Sommigen vinden de tijd rijp voor een uitbreiding van de wet van 2002. Naar aanleiding van de recente ontwikkelingen in het debat laat de Braambosuitzending een andere stem horen.
In het euthanasiedebat lijkt de moderne westerse mens meer en meer op Edward Scissorhands, de hoofdfiguur uit een film met scharen als handen. De mens wil op vraag zijn levensdraad kunnen doorknippen. Het zelfbeschikkingsrecht dreigt de enige norm te worden bij het beoordelen van moeilijke situaties. Braambos laat zondag een andere stem aan het woord met kardinaal Godfried Danneels, moraaltheoloog prof. Chris Gastmans en dr. Jacky Botterman, die actief is in palliatieve zorgen.
"Als een wet toestaat dat men euthanasie pleegt en men dus echt iemand het leven beneemt - want dat is het toch als we de waarheid willen spreken - dan wordt er een atmosfeer gecreëerd in de maatschappij van onveiligheid, onrust en angst", zegt kardinaal Danneels in de uitzending. Prof. Chris Gastmans, hoofddocent gezondheidsethiek KU.Leuven, waarschuwt voor een heel gevaarlijke maatschappelijke tendens. "Steeds vaker geven we de boodschap aan ouderen, dementerenden, zorgafhankelijke ouderen dat zij vooral geen last mogen zijn, geen last voor de samenleving. Want zorg voor ouderen en zorgafhankelijke ouderen kost onze samenleving uiteraard veel geld (.) Als we deze indruk geven . dan zou het wel eens kunnen dat we evolueren naar een plicht tot sterven."
Dr. Jacky Botterman, hoofd Palliatieve Zorg van Sint-Lucas Gent, zegt in de uitzending: "Ik moet toegeven dat mijn visie over euthanasie geëvolueerd is. De palliatieve eenheid van ons ziekenhuis bestaat 13 jaar. Bij de oprichting had ik voor mezelf uitgemaakt dat legalisering van euthanasie maatschappelijk geen goede zaak was. Maar ik dacht toen bij mezelf dat er zeker pat iënten zouden zijn waarbij we geen andere optie zouden hebben, dan hen - laat het ons noemen zoals het is - te doden om hun lijden een halt toe te roepen. We zijn nu dertien jaar en meer dan 2.000 patiënten verder. Die situatie heeft zich nog niet voorgedaan. Ik ga ervan uit dat die zich waarschijnlijk niet zal voordoen. Dit vraagt heel veel energie. Dit vraagt infrastructuur, maar vooral mensen en middelen." Source: Kerknet/IPID 20060502