Autriche : les jeunes nous feront-ils une contre-révolution sexuelle ?

“Wij leven in een collectieve ideologische gevangenis die ons verhindert beslissingen te nemen die essentieel zijn voor een levensvatbare toekomst,” aldus Gabriele Kuby

Deze toekomst heeft mijn generatie, die haar naam dankt aan het jaar 1968, zeer veronachtzaamd. Binnen een periode van 35 jaar hebben wij door ons eigen handelen het beste verzekeringssysteem van de natuur beschadigd, namelijk de voortplanting – een in de wereldgeschiedenis nog niet voorgekomen gang van zaken.

Dat onze maatschappij vergrijst, wordt nu van de daken afgeschreeuwd. Sinds het massale gebruik van de pil die binnen een periode van tien jaar het geboortecijfer van 2,4 kinderen per vrouw (1965) liet kelderen tot 1,4 kinderen (1975), was te verwachten, maar niemand wilde horen dat dit grote problemen met zich zou meebrengen en dat daarmee het fundament van onze cultuur zou kunnen instorten.

Wij vergrijzen omdat de levensverwachting in de laatste honderd jaar bijna verdubbeld is en wij vrouwen ons massaal hebben bevrijd van “de slavernij van het moederschap”. Dit begrip is geïntroduceerd door Simone de Beauvoir, de levensgezellin van Jean-Paul Sartre, die de vrouwen in de Westerse maatschappij met haar boek “De tweede sekse” aan het einde der zestiger jaren met hart en ziel in verwarring bracht.

Zij sprak over een foetus als een “parasiet” een “vleesklompje” en maakte zelfs bij haar Parijse appartement abortus mogelijk. Aan de andere zijde lokte het paradijs van de seksuele bevrijding. Wie niet drie maal per week een orgasme had – zo verkondigde de Oostenrijkse arts en psychoanalyticus Wilhelm Reich – ontwikkelt een autoritair karakter die ook verantwoordelijk is voor het nationaal-socialistische schrikbewind.

Deze ideologieën zijn in goed dertig jaar een maatschappelijke realiteit geworden: gebroken gezinnen, neergang van de opvoeding, een vroege seksualisering van de jeugd als overheidsbeleid, pornografische rotzooi uit de media.

De protagonisten van deze ideologieën zitten op de sleutelposities van de staat en de media en houden zich bezig met afrekenen met de christelijke cultuur. Hun grootste coup zal de antidiscriminatiewetgeving zijn. Men zou kunnen vinden dat een rationele, verlichte maatschappij, die voor het onoplosbare probleem van de vergrijzing staat, tot de slotsom komt dat het kunstmatig tegengaan van zwangerschappen en het massaal voor de geboorte doden van kinderen toch niet zo’n goed idee is.

Maar op deze conclusie is een taboe gelegd en het verbreken van het taboe betekent karaktermoord. Gaat er bij ons, de kinderen van 1968, pas een licht op als wij vereenzamen in de verzorgingstehuizen en ons de euthanasiespuit wordt aangeboden? Jongeren die het anders willen doen als de ouderen, kunnen dat alleen als zij zich engageren voor het goede.

We hebben een revolutie door jongeren nodig die een nieuwe levensstijl van reinheid en kuisheid schept. Alleen daaruit kan een cultuur van het leven ontstaan. De resultaten van enquêtes laten zien dat een grote meerderheid van de jongeren verlangt naar duurzame relaties en gezinnen.

Dit verlangen kan niet worden vervuld door het experimenteren en partnerruil, maar alleen door rijping een ‘character building’, die uiteindelijk leidt tot een onvoorwaardelijk ‘Ja’ tot andere mensen. Geen macht in de wereld kan een individu hinderen om zich te wagen aan de “Ausbruch der Liebe” (“Uitbreken van liefde”). Alleen dat heeft toekomst.Gabriele Kuby

Gabriele Kuby studeerde in 1967 onder andere sociologie in Berlijn. In haar carrière schreef zij tot aan haar bekering in 1996 een serie boeken over esoterie, waarvan zij nu afstand neemt. In het midden van haar leven geraakte ze in een grote crisis, die naar achttien jaar huwelijk tot een scheiding leidde. Een jonge buurvrouw zei tot haar: “Bid!” Zij deed dat en besloot om katholiek te worden. Van haar werkgever, de uitgeverij Goldmann Verlag, kreeg zij de opdracht om een boek over Mariaverschijningen te schrijven. Het werd een boek over haar weg tot bekering.

Haar boek “Mein Weg zu Maria” beleefde in slechts twee jaar zes oplagen. Vele lezers schreven haar dat zij door haar boek de schatten van het katholieke geloof opnieuw ontdekt hebben. Sindsdien schrijft en spreekt zij over de noodzaak van een bekering tot God, wiens genade ons door de sacramenten van de Kerk altijd beschikbaar is.Zie ook: www.Gabriele-Kuby.de   www.rknieuws.be 20030312