Belgique: demander leuthanasie et le sacrement des malades ? Renseigner un médecin pratiquant leuthanasie ?
De plus en plus la situation des soignants confrontés aux demandes d’euthanasie est difficile. Quelle est la place du jugement particulier du malade ou des soignants, de l’accompagnement spirituel, de l’objection de conscience ? Jusqu’où cette objection de conscience s’étend-t-elle ? Le témoignage ci-dessous reflète les questions cruciales qui peuvent en résulter pour l’accompagnement en fin de vie.
“Dokter-jezuïet brengt genuanceerd standpunt over euthanasie:
Desnoods zoek ik een arts die wel euthanasie uitvoert
“Ik voer zelf geen euthanasie uit maar begeleid wel mensen die erom vragen": dat zegt dokter-jezuïet Marc Desmet in een interview dat in Het Belang van Limburg verscheen. Desmet is arts van de palliatieve afdeling van het Virga Jesse ziekenhuis in Hasselt. Hij was één van de eersten in Vlaanderen die bezig was met palliatieve zorg. Hij schreef voor het Caritas-verbond van christelijke ziekenhuizen en instellingen een brochure over euthanasie, waarin een opmerkelijk genuanceerd standpunt wordt ingenomen.
In de brochure schrijft Desmet onder meer dat een oude christelijke, katholieke traditie zegt dat ieder zijn geweten moet volgen, zelfs als dat volgens de Kerk dwaalt. "Die traditie vraagt overigens ook wel het geweten goed te vormen. Dat is ook een vorm van zelfbeschikking, maar een christen probeert dat te doen in verbondenheid met zijn innerlijk, met God, en met de andere mensen, de Kerkgemeenschap. Maar pas op. Dat volgen van het geweten werkt in de twee richtingen, dus ook voor de arts die geen euthanasie wenst uit te voeren. Een christen die aan euthanasie denkt, zal zich ook afvragen wat dat betekent voor zijn familie, voor zijn arts - besef je wel wat je vraagt aan zo’n arts - voor zijn omgeving, voor de samenleving. Maakt het een verschil als je ziet dat iemand anders in je omgeving wel probeert het lijden te dragen? Want wie euthanasie laat uitvoeren geeft ook een signaal en verzwakt het maatschappelijk draagvlak voor lijden. Maar in laatste instantie is het dus inderdaad een zaak voor het individueel geweten. Deze brochure is zeker geen blind afkeuren van euthanasie. Zeggen dat je zelf moet beslissen is ook de mensen au sérieux nemen".
"Ikzelf voer geen euthanasie uit. Maar ik begeleid wel mensen die om euthanasie vragen, hun familie en de zorgverleners die erbij betrokken zijn: de arts, de verpleegkundige, de poetsvrouw. .. Ik zal desnoods een arts zoeken die wel euthanasie wil uitvoeren. Anders zou ik het gevoel hebben die mensen in de steek te laten".
In de brochure staat dat uiteindelijk ieder zijn eigen geweten moet volgen maar wat verder staat er wel dat het sacrament van de ziekenzalving geweigerd wordt aan wie om euthanasie vraagt. Desmet: " Dat is in eerste instantie een kerkelijke richtlijn. De ziekenzalving is een kerkelijke uitdrukking en dat botst met euthanasie. Dus wat niet kan is de ziekenzalving vragen net voor de euthanasie wordt uitgevoerd. Maar voor de rest is dat een probleem van de pastor en elke pastor is geroepen om een zieke - ook met een euthanasievraag - te begeleiden tot het einde. De ziekenzalving is belangrijk maar ze is niet het enige. Bovendien zien we de ziekenzalving niet meer zozeer als ’het laatste sacrament’, maar als een ondersteuning voor de zieke. In die zin kan iemand ook de ziekenzalving vragen als hulp om beter te zien wat hij of zij moet doen. In de praktijk nemen de pastores hun verantwoordelijkheid en gaan ze daar op een volwassen wijze mee om. Is dat opportunistisch? Misschien, maar in een dilemma moet je altijd schipperen".
"Uiteindelijk moet iedereen in eer en geweten handelen, en ook de wet is niet de allerlaatste norm. Eigenlijk is dat een nieuwe vorm van farizeïsme. Het is niet om omdat er een wet is dat iets meteen ook ethisch wordt, net zoals dat niet is omdat de Kerk zegt dat iets niet mag dat angst een goede reden is om dat niet te doen. Ons richtsnoer moet veeleer zijn: bemin echt en doe dan wat je wil", aldus Desmet. (tb)” Source: Rknieuws 200560107 Bron: Het Belang van Limburg